برخی مواقع در ماه های تیر و مرداد، در آغاز، کف قفس پرهای ریزی را مشاهده می کنید و به زودی  هزاران پر در کف سالن خواهید دید. این برف از آسمان نباریده، بلکه برف تابستانه سالیانه یا همان پر ریزی تابستانه است.

پرریزی یک فرایند طبیعی بسیار جالب است که در آن پرندگان بزرگسال به تدریج پرهای خود را از دست داده و آن را جایگزین می کنند و یک مرتبه در سال اتفاق می افتد. و معمولاً دقیقاً پس از فصل جوجه کشی روی می دهد. پرها به صورت تصادفی و یا به شکلی مشخص یا تمامی آن ها در یک مرتبه نمی ریزند بلکه در تطابق با یک الگوی تعریف شده و دارای تقارن تقریباً دو طرفه ریزش آن ها صورت می گیرد. در آغاز پرهای بال می ریزند در ادامه به پرهای طرفین بدن گسترش یافته و در گردن و سر کامل می شود. در اغلب نژادها، پرریزی پرهای جوجه ها از کمر به سمت طرفین تا انتهای بال صورت می گیرد در حالی که پرندگان قدیمی تر در آغاز در بال ها پرها را از دست می دهند و در ادامه به مرکز بدن آن ها می رسد. معمولاً پرهای دم از مرکز به سمت خارج می ریزند و پرهای خارجی هنگامی می ریزند که پرهای داخلی به طور کامل جایگزین شده اند. پرریزی به شکلی صورت می گیرد که در هیچ زمانی پرنده بدون پر یا بدون قابلیت پرواز نخواهد بود. پر قدیمی سست شده و به کندی از مجرای پر با رشد پرهای جدید زیر آن خارج می شود. قناری های جوانی که در همین فصل از تخم بیرون آمده و تولید شده اند، هنگامی که تقریباً 8 تا 9 هفته ای هستند، پر ریزی را آغاز می نمایند. در تقابل با پرندگان مسن تر، قناری های جوان پرهای پروازی دُم یا بال خود را جایگزین نمی نمایند. به همین دلیل قناری جوان به عنوان قناری غیرپروازی خوانده می شود.

فرایند پر ریزی همانند تولید مثل تحت کنترل هورمون ها می باشد. تغییرات هورمونی در نتیجه افزایش قرار گرفتن در معرض نور روز که به چشم پرنده وارد می شود و به شبکیه می رسد بروز می یابد. بدین ترتیب غده صنوبری حساس به نور تحریک شده و هورمون های مغزی رها سازی می شوند که تأثیر مستقیمی بر روی غده هیپوفیز دارند. در ادامه، غده ی هیپوفیز هورمن های دیگری را ترشح می کند که سبب کنترل غدد تولید مثلی، فعالیت آدرنال و تیروئید خواهد شد. تأثیر کاهش تیروکسین تولید شده در تیروئید در قناری ها همراه با کاهش فعالیت مشاهده می شود و هنگامی که چرخه حیاتی آن ها از تولید مثلی به پرریزی وارد می شود، آواز خواندن را متوقف می نمایند. قناری های نر معمولاً پر ریزی را پیش از پرندگان ماده آغاز می نمایند و دلیل آن تفاوت هورمن هاست.

فرایند پر ریزی استرس بسیار زیادی به قناری ها وارد می نماید زیرا باید بتوانند تقریباً 2000 پر جدید را تولید کنند. پرها از پروتئین با کیفیت و با ارزشی تشکیل شده اند که از ماهیچه ها و بافت های دیگر حاصل می شوند. برای پاسخگویی به استرس تولید پر، برای پرندگان خود رژیم غذایی بسیار متعادل و مناسبی را فراهم نمایید که از نظر ویتامین ها، مواد معدنی و پروتئین ها غنی باشد. با استفاده از یک رژیم غذایی کاملاً متعادل، یک پرنده سالم می تواند به سرعت وارد فصل پرریزی شود (معمولاً پس از گذشت 5 تا 6 هفته). از اعمال تنش های اضافی به پرندگان با عدم حرکت دادن و جابجایی، گرفتن و یا شلوغی بیش از حد جلوگیری نمایید. در صورتی که پرهای جدید بشکنند با خونریزی مواجه می گردند. در صورتی که مشاهده نمودید  یک پر در حال خونریزی است، به آرامی پر را جدا ساخته و تلاش کنید تا فولیکول بسته شده و خونریزی متوقف گردد. برای پرنده آب تنی روزانه را فراهم نمایید تا جدا شدن پرهای قدیمی ساده و راحت تر اتفاق افتد. در آراستن پرها با منقار، پرنده روغن را از غدد موجود در پایه ی دُم جمع نموده و آن را بر روی پرها می مالد.

با کنترل دقیق نوردهی می توانید طول روز را کاهش داده و نوردوره مورد نیاز برای پر ریزی را فراهم سازید. قرار دادن پرنده در معرض 15 تا 16 ساعت نور تا زمانی که پرریزی آغاز شود و در ادامه کاهش ناگهانی شدت نور و کاهش مدت زمان نوردهی مصنوعی تا 6 تا 8 ساعت در روز مطلوب است. پس از تکمیل پر ریزی، پرندگان را به شرایط نرمال و ساعات نور روز طبیعی بازگردانید.

هنگامی که برف تابستانی را در سالن خود می بینید ناراحت نشوید. مراقبت های لازم از قناری ها در این زمینه ضرورت دارد و همیشه کف سالن خود را جارو کنید.