جوجه کشی و اصلاح قناری در طول 100 سال گذشته سبب گردید که قناری هایی به رنگ ها، اشکال، اندازه و صداهای جدید و گوناگون تولید گردد. رنگ اصلی قناری سبز تیره با نقاط مایل به خاکستری در برخی از قسمت های بدنش بوده است. اگرچه این پرنده ظاهری سبز رنگ داشت، رنگ سبز آن در حقیقت نتیجه ی ترکیبی از رنگدانه های سیاه و قهوه ای قرار گرفته در زمینه ی زرد (رنگ پیش زمینه) بوده است.

یک جهش اولیه به تولید قناری های کاملا سیاه انجامید. برخی از آن ها جوجه هایی با پرهای رنگ روشن در بال یا دُم تولید نمودند. از طریق جفت زدن و اصلاح انتخابی آن ها، قناری های رنگارنگی تولید گردید که پرهای روشن تری داشتند. در ادامه، قناری های با نقاط تیره و برخی بدون چنین نقاطی بر روی پرها (پرندگان پاک) تولید گردیدند. قناری های پاک در واقع نتیجه سرکوب سازی ژنتیکی رنگدانه های سیاه و قهوه ای بودند. آن ها، هنوز هم در ژن خود از رنگدانه های قهوه ای و سیاه برخوردار بودند، اما ژن های دیگر قابلیت تولید پرهای تیره را سرکوب می نمودند. بدین ترتیب، ممکن بود پرندگان پاک، نسل های بعدی با تعدادی پرهای با رنگدانه تیره به دلیل سرکوب سازی ناقص تولید نمایند.

از آنجا که قناری هیچ رنگدانه قرمزی در ژن های خود ندارد، اصلاح گران استدلال نمودند که قناری قرمز تنها با انتقال ژن قرمز از برخی گونه های خویشاوند نزدیک این پرنده قابل تولید است. این فرایند نیازمند هیبریدسازی دو گونه بود. هیبریدها (دورگه ها)ی تولید شده باید بارور می بودند تا بتوانند ژن رنگی را به نسل های بعدی منتقل سازند. این فرآیند هنگامی به شکل موفقیت آمیزی انجام شد که یک قناری ماده زرد با یک فنچ قرمز ونزوئلایی کله سیاه نر جفت خورد. فنچ نر یک پرنده کوچک با سر سیاه رنگ، بال ها، دم و بدن قرمز و نوارهای رنگی بر روی بال می باشد. در نسل های بعد، نرهای باروری تولید گردیدند که در ادامه با مادر لقاح برگشتی شدند. تلاقی های بعدی ماده های بارور را تولید کرد.

اگرچه، برای حفظ رنگ قرمز پررنگ، پرندگان باید رنگدانه های قرمز را در طول پرریزی مصرف می نمودند. هنگامی که پرهای آن ها جایگزین می شد رنگ قرمز را حفظ می کردند. بدین منظور یک رنگدانه طبیعی تحت عنوان بتاکاروتن یا یک رنگ سنتزی تحت عنوان کانتازانتین قابل استفاده است. بتاکاروتن در غذاهای نارنجی و قرمز رنگ مانند هویج و فلفل قرمز، پاپریکا (نوعی فلفل قرمز) و بذر برخی از گیاهان یافت می شود. پرندگان دارای ژن رنگ قرمز می توانند رنگدانه های محلول در چربی را از رژیم غذایی جذب نموده و پرهای رنگی تولید کنند.

عامل قرمز تحت عنوان بتاکاروتن که در فرایند تغذیه مصرف می گردد رنگ پرتقالی یا نارنجی پررنگ را ایجاد می نماید، اما برای رنگ نارنجی مایل به قرمز مصرف کانتازانتین ضرورت دارد. در صورتی که کانتازانتین به پرندگان زرد بدون ژن عامل قرمز داده شود سبب می شود که به رنگ نارنجی یا پرتقالی درآیند. کانتازانتین برای پرنده مضر نیست و رنگ اضافی از بدن پرنده دفع می گردد.

اصلاح انتخابی منطقه ای سبب تولید قناری هایی با اشکال گوناگون گردیده که تحت عنوان قناری های تایپ خوانده شده اند.

اولین قناری های اصلاح شده به صورت تخصصی برای آوازخوانی پرندگان آوازه خوان (رولر) کوه های هارتس در آلمان بوده است.

در آمریکا، قناری بیش از پرندگان دیگر در نمایشگاه ها مشاهده می گردد. قناری ها در سه بخش متفاوت به رقابت می پردازند که شامل شکل بدن  (type)، رنگ و آواز می باشد. هرکدام از انواع قناری از استانداردهای داوری خاصی برخوردارند. حضور در نمایشگاه ها و مشاهده ی رقابت های آواز یکی از روش های بسیار عالی شناخت انواع گوناگون قناری و فراگیری در رابطه با آوازهای زیبای آن ها می باشد.

پرورش قناری یک سرگرمی بسیار جذاب است که فرصت های بسیار مناسبی را برای علاقمندان به حیوانات، پرورش دهندگان و نمایشگاه داران ایجاد می نماید.