قناری شناخته شده و مطرح ترین پرنده ی آوازه خوان دنیای امروز است. مبدأ و منشأ این پرندگان آوازه خوان دوست داشتنی به 400 سال پیش و قناری های سبز وحشی بر می گردد که در برخی از جزایر غرب آفریقا تحت عنوان جزایر قناری زندگی می کردند. این جزایر به مناسبت وجود سگ های وحشی و درنده (کانیس) توسط رومی ها به این نام خوانده شده اند.

در آغاز، قناری وحشی در زمان حمله اسپانیایی ها به این جزایر در سال 1473 مورد توجه آن ها قرار گرفت. به زودی، توجه به این پرنده میان سربازان و ملوانان به دلیل قابلیت آن ها در اهلی شدن عمومیت یافت و آن ها را گرفته، در قفس گذاشتند و قناری های نر بدون مقاومت یا ایجاد مشکل، آوازهای زیبایی را سر دادند. سربازان اسپانیایی و ملوانان، این پرندگان را به عنوان سوغات و یا برای تفریح خود به کشورشان می آوردند یا آن ها را به عنوان هدیه به دوست دختران و همسرانشان پیشکش می نمودند. این روش به حدی عمومیت یافت که این پرندگان به درستی تحت عنوان پرندگان کوچک بانمک نامگذاری شدند.

هنگامی که تقاضا برای این پرندگان زیبای آوازخوان افزایش یافت، اسپانیایی ها تجارت سودآور صادرات این پرنده از جزایر قناری را آغاز نمودند. آن ها تلاش می کردند تا تنها پرندگان نر را صادر کنند و بدین ترتیب تقریبا به مدت یکصد سال تجارت انحصاری این پرنده را به دست گرفتند. برخی از این پرندگان در اسپانیا، در قفس و توسط راهبان در صومعه ها پرورش یافته و اصلاح گردیدند. جوجه کشی قناری در ادامه به ایتالیا و سپس به سراسر اروپا توسعه یافت.

شنیده ها و گفته ها حاکی از آن است که قناری برای اولین بار در دوران قاجار و احتمالا در زمان حکومت ناصرالدین شاه به ایران وارد شده و به سرعت جایگاه خوبی در میان خانواده های ایرانی برای خود دست و پا نموده است.