پر ریزی فرایند طبیعی جالبی است که در آن پرهای قدیمی ریخته و پرهای جدید از فولیکول ها خارج می شوند. تمامی قناری ها حداقل یک مرتبه در سال پر ریزی می کنند. بسیاری از گونه ها دو مرتبه پر ریزی نموده و تعداد محدودی سه مرتبه در سال پر ریزی می نمایند. قناری ها یک مرتبه در سال پس از فصل جوجه دهی در خرداد و تیر پر ریزی نموده و در شهریور پر ریزی آن ها کامل می شود.

پر ریزی همانند تولید مثل تحت کنترل هورمونی قرار دارد اما در قناری ها بسیار متمایز است. در فصل جفت گیری و جوجه کشی و هنگامی که یک پرنده به جوجه ها غذا می دهد، سطوح بالای هورمون پرولاکتین سبب جلوگیری از پر ریزی خواهد شد. بدون سطوح بالای طبیعی پرولاکتین، پر ریزی بسیار زودتر آغاز می شود. قناری هایی که به جوجه ها غذا نمی دهند، پر ریزی را پیش از پرندگانی که به جوجه ها غذا می دهند، آغاز می نمایند. قناری های نر به دلیل هورمون های متفاوت معمولاً پرریزی را پیش از ماده ها آغاز می نمایند. پرریزی زود هنگام در نرها هنگامی نمود می یابد که از آن ها به عنوان پرنده اصلاح نژاد استفاده می شود و به تغذیه نوزادان کمک نمی کنند. این شرایط سبب می شود که در آخرین لانه ها تخم ها نابارور گردند. تغییرات هورمونی به چرخه ی مشخصی از شرایط جوجه دهی تا پر ریزی می انجامد و با قرار گرفتن در معرض طول روزهای طولانی تر آغاز می گردند. نور به چشم پرنده نفوذ می کند و می تواند بر غده صنوبری حساس به نور تأثیر گذارد. این غده سبب تحریک تولید هورمون های مغزی می گردد که در نتیجه بر غده اصلی یعنی هیپوفیز تأثیر می گذارند. در ادامه، غده هیپوفیز هورمون های کنترل کننده قدرت جنسی، آدرنال و فعالیت تیروئید را ترشح نموده و نتیجه آن تغییرات هورمونی بیش تر خواهند شد. چنین تغییری به کاهش تولید تیروکسین در غده تیروئید می انجامد. هنگامی که این چنین شرایطی بروز می یابد پرندگان آرام تر شده و آواز خواندن آن ها متوقف می گردد. تیروکسین به عنوان تنظیم کننده اصلی متابولیسم به حساب می آید.  تیروکسین بیش از حد پایین به دلیل کمبودهای رژیم غذایی حاصل می شود. هنگامی که سطوح تیروکسین کاهش چشم گیری می یابد، سرعت تجدید پرها کاسته می شود. فولیکول های پر به تغییرات سطوح هورمونی پاسخ می دهند.

در طول پر ریزی، جایگزینی پر در یک توالی رده بندی مشخص و به صورت تدریجی صورت می پذیرد. فولیکول هایی که در آن تأمین خون به بهترین نحوی صورت می گیرد از هورمن های آغازگر پر ریزی تأثیر بیش تری پذیرفته اند. اگرچه، هورمون ها به عنوان محرک اولیه پر ریزی مطرح هستند، ریزش پرها سبب آغازش رشد پرهای جدید خواهد شد. پر ریزی از بال آغاز شده و در یک الگوی دو جانبه مشخص در دو سمت بدن استمرار یافته و در گردن و سر پایان می یابد. ریزش و جایگزینی پرها در هر دو سمت در فرایند پر ریزی نسبتاً مشابه است. پرهای دُم معمولاً از مرکز به سمت خارج ریزش می یابند. پرهای بیرونی پس از این که داخلی ترین پرها به طور کامل جایگزین شدند، می ریزند. این شرایط اجازه می دهد تا پرندگان پرواز را در طول پر ریزی ادامه داده و از پرهای در حال رشد و همچنین بدن محافظت نمایند.

قناری های جوان هنگامی که 8 تا 9 هفته سن دارند پر ریزی را آغاز می کنند. بر خلاف پرندگان بزرگسال، پرهای بال یا دم قناری های جوان جایگزین نمی شوند. از آنجا که پرهای پروازی را در پر ریزی اول جایگزین نمی نمایند، قناری های جوان تحت عنوان قناری های غیر پروازی خوانده می شوند.

زمان مورد نیاز برای پر ریزی را می توان با کنترل قرار گرفتن در معرض نور کوتاه فراهم ساخت.  تا زمانی شروع پر ریزی پرندگان را در معرض 15 تا 16 ساعت نور قرار دهید و در ادامه به ناگهان شدت نور را بسیار کم تر کنید و مدت زمان روزانه نور را تا 6 تا 8 ساعت کاهش دهید. پس از اتمام پر ریزی، پرندگان را مجدداً به ساعات نور روز طبیعی وارد سازید. قرار دادن پرندگان در معرض طول روز طولانی سبب طولانی تر شدن پر ریزی شده و در مقابل، کاهش نور، پر ریزی را تسریع می کند.

در طول پر ریزی، نرخ متابولیک پرنده 30% افزایش یافته و دمای بدن 1 درجه افزایش پیدا می کند. فشار اضافی بر سیستم بدن، در نتیجه ضرورت تأمین خون اضافی برای رشد پرهای جدید بروز می یابد. این فرایند صرف انرژی زیاد به کاهش عمده قابلیت حیاتی پرنده و افزایش نیاز به تغذیه او می انجامد. استرس پر ریزی سبب آسیب پذیر شدن پرندگان در مقابل آلودگی ها می گردد.

 رشد پرها با نوسانات سریع در یک دوره نسبتاً کوتاه زمانی، سبب افزایش چشمگیر نیاز به عناصر غذایی می گردد. افزایش نیاز غذایی به پروتئین و چربی اضافی در طول پر ریزی اثبات گردیده است. پروتئین پر یک سوم کل پروتئین موجود در بدن پرنده را شامل می گردد. هنگامی که یک رژیم غذایی کمبود عناصر غذایی دارد، معمولاً از نظر بیش از یک عنصر غذایی با کمبود مواجه است. کمبودهای تغذیه ای ویژه و مشخص به ندرت بروز می یابد. کمبود مزمن و دراز مدت چندین عنصر غذایی معمول تر است که بیش تر به شکل پرهای بدون درخشندگی کامل، وضعیت ظاهری سست و ضعیف، بال هایی که به سادگی می شکنند و پرهای دُم قابل جدا شدن و شکستن و همچنین بافت خشک، فلس دار و ضعیف پوست بدن، پاها و پنجه ها مشخص می گردد. این کمبودهای تغذیه ای سبب جیک مرگ شدن و یا تولید بیش تر در لانه اول نسبت به لانه های بعد در فصل جوجه کشی می گردد.

مراقبت مناسب در فصل پر ریزی شامل استفاده از یک رژیم غذایی متناسب با پروتئین اضافی است. پروتئین اضافی شامل تمامی اسیدهای آمینه ضروری با منشأ حیوانی می باشد. تخم مرغ یک پروتئین کامل بسیار عالی به شمار می آید که شامل تمامی اسیدهای آمینه ضروری برای سنتز پروتئین می باشد. تخم مرغ آب پز را می توانید به غذای جوجه اضافه کنید. اگرچه، ظرف غذا باید بزرگ و باز باشد تا مقادیر اضافی آن خشک شده و فاسد نگردد. به علاوه، نکته حائز اهمیت تأمین ویتامین ها و مواد معدنی اضافی از منابع طبیعی و تجاری می باشد. منابع طبیعی اضافی شامل گرده زنبور، نخود، ذرت، اسفناج و دانه های غلات در حال جوانه زنی می باشد. بذل مراقبت لازم در هنگام جمع آوری و خرید گیاهان ضرورت دارد. اطمینان حاصل کنید که به مواد شیمیایی مانند کودها یا علف کش ها آلوده نیستند. ویتامین های گروه  B  به ویژه پیریدوکسین اهمیت زیادی در متابولیسم پروتئین دارند. مقدار آن در غذاهای پروتئینی مانند مخمر آبجو و دانه هایی مانند جوانه گندم خام زیاد است. ویتامین های مایع گروه B نیز منبع مناسبی از پیریدوکسین می باشند.

شرایط پر با آب تنی روزانه بهبود می یابد. آب تنی سبب افزایش ریزش پرهای قدیمی و محور پر می گردد و سبب می شود که پرهای جدید بدون مانع رشد کنند.

تغذیه رنگی برای بهبود و افزایش رنگ پر در قناری های عامل قرمز (لیپوکروم و ملانین) همچنین در نورویچ، یورکشایر و لیزارد مورد نیاز است. دو پیش شرط برای تولید رنگدانه های رنگی ضرورت دارد: ژن های رنگی و رژیم غذایی مناسب

دو نوع متفاوت از ژن های رنگی وجود دارند. یک مورد ملانین را تولید می نماید (رنگدانه های سیاه – قهوه ای که در یک سوم پایینی پر، محور مرکز پر و حاشیه پر مشاهده می گردند). رنگدانه ملانین توسط پرنده از اسید آمینه غیر ضروری تیروزین ساخته می شود. ویتامین B ریبوفلاوین اهمیت زیادی در تولید ملانین دارد. این ویتامین قابل انحلال در آب ذخیره نشده و باید در رژیم غذایی برای تولید ملانین در دسترس باشد. در غیر این صورت، رنگ مطلوب و مناسب تولید نخواهد شد. رسوب ملانین در پوست قناری با قرار گرفتن در معرض نور خورشید افزایش می یابد.

ژن دیگر رنگ پایه را تولید می نماید که شامل رنگ پیش زمینه غالب پرها می باشد (قرمز – نارنجی، صورتی، زرد یا سفید). پیش از این که رنگ های پایه قرمز – نارنجی، صورتی یا زرد در پرهای در حال شکل گیری رسوب نمایند، رنگدانه های رژیمی (کاروتنوئیدها) جذب شده و به صورت بیوشیمیایی تغییر می کنند. تغییر بیوشیمیایی به صورت ژنتیکی کنترل می شود. رنگدانه های کاروتنوئیدی بر خلاف رنگدانه های ملانینی توسط قناری ها ساخته نمی شوند. به این ترتیب، رژیم غذایی و ژن های رنگی تأثیر عمده ای بر تمامی رنگدانه های تولید شده پایه دارند. این رنگدانه ها به صورت یکنواخت در چربی های بدن پراکنده می شوند. هنگام کراتینی شدن، حلال چربی حذف شده و سبب رسوب یکنواخت رنگدانه در کراتین می گردد. کراتین، پروتئین اصلی موجود در پرها می باشد.

پرندگانی با ژن های رنگ زرد، رنگ خود را از گزانتوفیل به عنوان رنگدانه ی زرد فراوان در گیاهان سبز تیره مانند اسفناج، نخود، گل قاصد، همیشه بهار، برگ ها و گل ها و همچنین دانه هایی مانند شاهدانه، شلغم، کلزا و دان سیاه حاصل می نمایند. بدون رنگدانه زرد خوراکی، یک پرنده که از نظر ژنتیکی زرد رنگ است، سفید خواهد شد.

رنگدانه رژیمی قرمز-پرتقالی از دو منبع متفاوت، طبیعی یا سنتزی حاصل می شوند. فرم طبیعی، یک رنگدانه ی نارنجی تحت عنوان بتاکاروتن می باشد که در غذاهای قرمز- نارنجی مانند هویج، فلفل قرمز، پاپریکا و بذور گراس ها (مانند غلات) یافت می شود. حتی در صورتی که مقادیر زیادی از غذاهای بتاکاروتنی مصرف گردد، حداکثر شدت رنگ در عوامل قرمز- نارنجی صورت می گیرد. رنگ قرمز- نارنجی کامل تنها با مصرف رنگدانه عامل قرمز سنتزی تغلیظ شده تحت عنوان کانتازانتین حاصل می شود. هنگامی که کانتازانتین به پرندگان دارای پیش زمینه زرد مانند نورویچ، یورک شایر یا لیزارد داده می شود، رنگ پرها نارنجی خواهد شد. کانتازانتین نمی تواند رنگ یک پرنده زرد از نظر ژنتیکی را به قرمز پرتقالی تبدیل نماید زیرا از ژن رنگ قرمز فنچ سیسکین برخوردار نیست.

کانتازانتین را می توانید در آب، غذا یا هر دوی آن ها ترکیب نمایید. کانتازانتین اضافی برای پرنده مضر نیست زیرا از طریق مدفوع دفع می شود. اگرچه، مقدار بسیار زیاد جذب کانتازانتین سبب می شود که پرنده رنگ غیرجذاب همانند زنگ آهن به خود بگیرد. کانتازانتین هنگامی که در آب ترکیب می شود، از آن جدا می گردد. جداسازی را می توان با افزودن مواد معدنی مایع کاهش داد. لازم به ذکر است که در این نحوه کاربرد، کانتازانتین گران قیمت هر مرتبه که آب تعویض می شود، دور ریخته شده و از دست می رود. همچنین، می توانید کانتازانتین را به غذای نرم، نان ذرت و یا بیسکویت تخم مرغی اضافه نمایید. به علاوه، در رژیم های غذایی پلت شده تجاری موجود است. بذل مراقبت های ویژه برای جلوگیری از خوردن تصادفی رنگ قرمز- پرتقالی توسط پرندگان زرد رنگ ضرورت دارد. نکته حائز اهمیت این ست که پرندگان زرد رنگ را در یک بخش جداگانه از سالن پرورش و یا در ردیف های بالای قفس قرار دهید. تغذیه با رنگ مصنوعی در برخی از انواع پرنده مانند بوردرها و فیف منع شده است.

راز تغذیه رنگی کارآمد، شروع آن پیش از آغاز پر ریزی قناری و ادامه آن تا فصل نمایش می باشد. از آنجا که پرها از پایه فولیکول و نه از بالای آن رشد می کنند، هنگامی که رشد می نمایند از منابع خونی تغذیه نموده و رنگ می شوند. به این ترتیب هر افزایش رنگی باید هنگامی صورت گیرد که پرها در حال رشد هستند.

چندین مشکل و مسئله دیگر نیر در پرریزی وجود دارد. یکی از این موارد، پر ریزی ناشی از ترس می باشد. این مساله معمولاً در با دست گرفتن قناری، هنگامی که به طور ناگهانی تعداد زیادی از پرهای او می ریزد، بروز می یابد. این مشکل همبستگی خاصی با شرایط جوجه کشی، فصل پر ریزی، سن یا جنسیت ندارد. در مقابل، دلیل آن شل شدن ماهیچه های بین فولیکول های پر می باشد که نتیجه آن سست شدن و ریزش پرهای قناری است. هنگامی که این مشکل بروز می یابد، پرها معمولاً با گذشت یک ماه، بدون تأثیر نامطلوب بر جوجه کشی جایگزین می شوند. پر ریزی ناشی از ترس با به حداقل رسانیدن اختلال و آزار پرنده قابل اجتناب است. در دوران پر ریزی، جابجایی پرنده یا قفس آن مطلوب نیست.

یکی دیگر از مشکلات ناشی از پر ریزی، پر ریزی نرم است. این مورد یک پر ریزی غیر طبیعی خارج از فصل طبیعی پر ریزی می باشد. در این شرایط، پرنده پرهای ریز بدن خود را به صورت مستمر از دست داده و حرکات و چالاکی او کاهش می یابد. نرها آواز نمی خوانند. این مشکل با قرار گرفتن در معرض ساعات طولانی نور روز، دمای بالا و ترس بروز می یابد. اغلب، پر ریزی نرم در پرندگان نمایشگاهی بروز می یابند. برای رفع پر ریزی نرم، نوردهی مناسب و کاهش دمای سالن پرورش ضرورت دارد. رژیم غذایی باید از کربوهیدرات غنی بوده و پروتئین محدودی داشته باشد. هنگامی که پرندگان از دانه ها و نه از پلت ها تغذیه می نمایند، با سرعت بیش تری به تیمار پاسخ می دهند. تیمار با ویتامین های B مایع حداقل یک قاشق چایخوری در یک لیتر آب مطلوب است.  پرریزی غیر طبیعی را می توان با گذشت سه تا چهار روز از تیمار متوقف نمود. پر ریزی طبیعی با مصرف ویتامین های گروه B متوقف نمی گردد. در پرندگانی با پر ریزی نرم، معمولاً توقف تیمار پیش از فصل پر ریزی طبیعی به ادامه پرریزی نرم می انجامد. رفع پر ریزی نرم و آماده سازی مجدد پرندگان برای جوجه کشی معمولاً نیازمند چندین ماه تیمار می باشد. می توانید تیمار را همزمان یا پس از پر ریزی طبیعی متوقف نمایید. ویتامین های مایع گروه B کارایی زیادی در پیشگیری از پر ریزی نرم در پرندگانی که در نمایشگاه ها حضور یافته اند، دارند. در این شرایط، معمولا تیمار دو هفته ای کفایت می کند.

نقاط بدون پوشش روی بدن در نتیجه عدم جایگزینی پرهای ریخته شده،  یکی از مشکلات معمول پرریزی و لک قناری است. معمولاً این مشکل به دلیل کمبود ویتامین ها و مواد معدنی و به ویژه یُد در رژیم غذایی بروز می یابد. آماده سازی مجدد پرنده با رژیم های غذایی مناسب و ویتامین ها و مواد معدنی اضافی می تواند سبب بهبود شرایط پر ریزی گردد و نیازمند چندین ماه تیمار است. کمبودهای تغذیه ای درازمدت به کاهش مقادیر هورمن های نر می انجامد. در برخی از قناری های نر سطوح پایین تستسترون در لک و پر ریزی قناری اختلال ایجاد نموده و سبب کچلی می گردد. سطوح پایین تستسترون به عنوان یکی از دلایل اصلی کچلی در قناری های نر به شمار می آید. برای رفع این مشکل، تزریق بین ماهیچه ای یا مصرف خوراکی تستسترون به علاوه رفع مشکلات تغذیه ای ضرورت دارد.

در برخی موارد، اختلال پر ریزی به دلیل وجود انگل ها و پارازیت های خارجی (شته ها و کنه ها) صورت می پذیرد. در صورتی که شب هنگام، پرندگان استراحت مناسبی داشته باشند و خود را نخارانند، احتمالا پارازیت و انگل های خارجی ندارند. در صورتی که شب هنگام خود را بخارانند، ممکن است انگل خارجی داشته باشند و می توان آن ها را با استفاده از سم گیاهی سوین تیمار نمود.

یکی دیگر از دلایل پر ریزی هایپوتیروئیدیسم یا کم کاری تیروئید می باشد. در این شرایط، پرهای جدید نمی توانند پوست را بپوشانند، زیرا غیر یکنواخت و غیرمسطح هستند. می توان این مشکل را با مصرف تیروکسین درمان نمود.

همچنین، پرکنی یکی از دلایل احتمالی پر ریزی است. می توان پر کنی را با قرار دادن انواع قناری های با رنگ و نژاد مشابه در کنار هم  متوقف نمود. هنگامی که پرهای یک پرنده کنده می شود آن را به صورت جداگانه در یک قفس قرار دهید تا پرهای کنده شده مجدداً درآیند. تکه های کوچک پارچه را در قفس آویزان نمایید تا حواس پرندگان را از کندن پرهای یکدیگر پرت نماید. پرنده هایی با پتانسیل نمایشگاهی باید به صورت جداگانه در قفس قرار داده شوند. یکی دیگر از مشکلات پرریزی توده های موجود در پر می باشد. در این شرایط ارثی، پرها پیچ خورده و در داخل فولیکول و زیر پوست به جای بیرون آمدن طبیعی از پوست، رشد می کنند. هنگامی که پر رشد می کند، این توده همانند یک تومور سخت به چشم می آید. پرهای نزدیک به توده، مستقیم به بدن نمی چسبند. هنگامی که پر رشد می کند، توده ها همانند تورمورهای سخت مشاهده می شوند. پرهای نزدیک به توده محکم به بدن نمی چسبند. این کیست ها نه تنها در قناری بلکه در طوطی ها نیز به چشم می آیند. بال مهم ترین محل برای ایجاد کیست ها می باشد. کیست های پر را می توان در قسمت های پشت، طرفین سینه و پایه دم مشاهده نمود و دلیل آن عوامل ژنتیکی می باشد. می توان کیست ها را با شکاف ساده خارج نمود. در صورتی که خونریزی شدید از این شکاف بروز یابد، پرنده به سرعت خواهد مرد. کیست های عودکننده بسیار معمول هستند. مصرف بیش تر ویتامین های B مایع در آب، سبب جلوگیری از عود مجدد کیست ها خواهد شد. شاید، نقص موروثی که سبب ایجاد کیست ها می گردد، شامل جذب ناکافی ویتامین های B برای متابولیسم پروتئین باشد که به ویژه می توان به ویتامین B6 اشاره نمود.

در فرایند پر ریزی، ریزش محور پرها سبب شکل گیری پودر خاکستری ریزی می  گردد که در هوا معلق می ماند. شدت مسئله به صورت مستقیم با تعداد پرندگان و اندازه سالن متناسب است. تهویه مناسب از جمله عوامل ضروری به شمار می آید زیرا هنگامی که گرد و غبار پر همراه با مواد تحریک کننده دیگر مانند گرد و غبار معلق در خانه یا دانه توسط افراد یا پرندگان استنشاق می گردد، سبب تحریک کیسه های هوا و شش می شوند. کیسه های هوا با لایه ای از سلول های اپیتلیال پوشیده شده اند که در پاسخ به آلاینده های هوا به طور چشم گیری متورم می گردند. در کیسه های هوای متورم، مایعات اضافی وجود دارد که به محیط مناسبی برای رشد  باکتری ها، قارچ ها و ویروس ها به شمار می آید. به این ترتیب، آلاینده های هوا سبب افزایش خطر ابتلا به بیماری های تنفسی می گردند. بهترین راه حل برای این مسئله استفاده از یک فن خروجی و یا یک پاک کننده ی هوای رسوب گذاری الکترواستاتیک می باشد. این پاک کننده ی هوا سبب به جریان افتادن هوای اتاق در ماشین، باردار شدن آلاینده ها و در ادامه جمع شدن آن ها بر روی صفحات قابل شستشو می گردد. دستگاه های تصویه هوا به عنوان خرید مناسب و ضروری برای سلامت پرورش دهندگان و پرندگان به شمار می آیند.

برخی مواقع، یک پرنده با وجود این که 15 ساعت نور را در هر روز دریافت می کند قادر به پر ریزی نیست. عدم قابلیت پر ریزی اغلب اولین نشانه بروز مشکلات مرتبط با سلامت بوده و به دلیل کمبودهایی رژیم غذایی یا بیماری یا هر دوی آن ها بروز می یابد. پرندگانی که در معرض بیماری غیرحاد قرار دارند از ذخایر انرژی خود برای حفظ وضعیت ظاهری تقریباً طبیعی استفاده می نمایند. اما بدون ذخایر ضروری، پرنده به قدر کافی قوی نخواهد بود تا بتواند پر ریزی را انجام دهد. در صورتی که بتوانید کمبودهای موجود یا بیماری ها را تصحیح نموده و برطرف نمایید قادر خواهید بود تا پرنده را نجات دهید. اگرچه، بسیاری از پرندگان ناسالم هر ساله در دوران پر ریزی از بین می روند.

قناری ها می توانند در یک پر ریزی سالم دوام آورده و آواز خوانی را هنگامی که پرورش دهندگان آن ها به خوبی به نیازهای سالن در فصل لک پاسخ می گویند، ادامه دهند. بهترین تضمین در مقابل مشکلات پر ریزی اصلاح مناسب پر و تغذیه مناسب نه تنها در طول پر ریزی بلکه در سراسر سال می باشد. موفقیت در نمایشگاه تا حد زیادی در فرایند مدیریت پر ریزی تضمین می گردد. بخاطر داشته باشید که 90% آنچه که داوران می بینند، پرهای پرنده است.

یکی از مشکلات معمول پر ریزی عدم جایگزین شدن پرهای ریخته شده و وجود نقاط بدون پوشش بر روی بدن قناری می باشد. معمولاً این مشکل در نتیجه ی رژیم غذایی نامناسب و کمبود ویتامین ها و مواد معدنی به ویژه یُد ایجاد می گردد. آماده سازی مجدد پرنده با رژیم غذایی مناسب، ویتامین ها و مواد معدنی بیش تر به رفع مشکلات ناشی از پردهی ضعیف کمک می کند.

در موارد نادر، انگل های خارجی (کنه ها و شپش ها) سبب ریزش پر می گردند. در صورتی که شب هنگام قناری شما بدون مشکل و استرس استراحت کند احتمالاً توسط پارازیت های خارجی آزار داده نمی شود. در صورتی که شب ها خود را بخارانند احتمالا پارازیت ها و انگل هایی در بدن آن ها وجود دارد که می توان آن ها را با استفاده از سم گیاهی سوین از بین برد.

سومین دلیل ریزش پرها کم کاری تیروئید می باشد. در این شرایط، پرهای جدید نمی توانند پوست را بپوشانند، زیرا صاف نیستند. این مشکل را می توانید با استفاده از تیروکسین مخصوص پرنده بهبود بخشید. در صورتی که با این مشکل مواجه هستید به یک دامپزشک مراجعه کنید .

پرکنی نیز باید در تمامی پرندگانی که پر ریزی دارند، مورد توجه قرار گیرد. معمولاً این مشکل با در کنار هم قرار دادن انواع مشابه و رنگ های مشابه قناری ها در قفس های جوجه پران برطرف می گردد. پرنده ی متفاوت به احتمال بیشتر توسط قناری های دیگر در قفس های جوجه پران مورد تهاجم قرار گیرد و پرهای آن کنده شود. هنگامی که پر قناری کنده می شود، باید به صورت جداگانه نگاه داشته شود تا بهبود یابد و پرهای کنده شده او مجدداً رشد کنند. آویزان کردن تکه های طناب و پارچه در قفس معمولاً سبب می شود که قناری از کندن پر دیگران اجتناب نماید.

یکی دیگر از مسائل شامل توده های پر می باشد. در این شرایط ارثی، پرها خمیده شده و درون فولیکول زیر پوست و به جای بیرون آمدن از پوست و رشد طبیعی، رشد می کنند. هنگامی که پر رشد می کند، توده ها همانند یک تومور سخت به چشم می آیند. پرهای نزدیک به توده ها محکم به بدن نمی چسبند. این کیست ها نه تنها در قناری بلکه در انواع طوطی مشاهده می شوند. اغلب، کیست در بال ایجاد می گردد. اگرچه، کیست های پر روی قسمت های پشتی و طرفین سینه و پایه دم نیز مشاهده می شوند. با یک شکاف ساده می توان کیست را خارج نمود. کیست های عودکننده بسیار معمول هستند. استفاده از ویتامین B مایع بیش تر همراه با آب می تواند سبب جلوگیری از عود مجدد برخی از کیست ها گردد. شاید نقص ارثی ایجاد کننده توده ها، جذب ناکافی ویتامین های گروه B به ویژه B6 برای متابولیسم پروتئین باشد.

برخی مواقع، قناری حتی با وجود دریافت 15 ساعت نور روز، پر ریزی نمی کند. این مورد نشانه ای از بیماری پرنده است. عدم قابلیت پر ریزی اغلب اولین نشانه ی بروز مشکلات سلامت می باشد. پرندگانی که به بیماری های غیرحاد مبتلا هستند، از ذخایر انرژی خود برای حفظ وضعیت ظاهری تقریباً طبیعی استفاده می نمایند، اما بدون این ذخایر پرنده به قدر کافی قوی نیست تا بتواند پر ریزی کند. بسیاری از قناری ها در هر سال در طول پر ریزی می میرند.

قناری ها هنگامی پس از پر ریزی سالم دوام آورده و آواز را از سر می گیرند که پرورش دهندگان آن ها در فصل پر ریزی به خوبی به نیازهای آن ها پاسخ گویند. بهترین تضمین در مقابل مشکلات پر ریزی اصلاح صحیح پر و تغذیه ی مناسب نه تنها در فصل پر ریزی بلکه در سراسر فصل سال می باشند.