برای تولید رنگدانه های رنگی دو مورد ضرورت دارد: ژن های رنگی و رژیم غذایی مناسب. دو نوع متفاوت از ژن های رنگی وجود دارد: ژن هایی که سبب تولید رنگ زمینه می گردند که رنگ غالب پیش زمینه پرها می باشد (پرتقالی – قرمز، صورتی، زرد یا سفید) و ژن های که سبب تولید ملانین می گردند (رنگدانه های مشکی – قهوه ای که در یک سوم پایین پرها، در محور مرکزی پر و حاشیه ی پر قرار می گیرند). ملانین از پروتئین موجود در رژیم غذایی تولید می گردد. رنگ های پایه نتیجه جذب رنگدانه های رنگی از رژیم غذایی می باشند که قابل انحلال در چربی بوده و در پرهای در حال رشد و پوست رسوب می نمایند. پرنده ای با ژن های رنگ زرد رنگ خود را از گزانتوفیل به عنوان رنگدانه زرد تولید نماید که در سبزیجات برگی سبز مانند اسفناج، نخود و همیشه بهار و همچنین دانه هایی همانند شاهدانه، شلغم، کلزا و دان سیاه موجود است. بدون رنگدانه زرد، یک پرنده زرد ژنتیکی، پس از پر ریزی سفید می شود.

رنگدانه ی رژیمی پرتقالی – قرمز از دو منبع متفاوت طبیعی یا سنتزی حاصل می گردد. شکل طبیعی آن یک رنگدانه پرتقالی تحت عنوان بتاکاروتن می باشد که در میوه جات قرمز – نارنجی مانند هویج، فلفل قرمز، پاپریکا و همچنین دانه های گراس مانند غلات موجود است. حتی در صورتی که مقدار زیادی از غذاهای بتاکاروتنی مورد استفاده قرار گیرد، حداکثر شدت رنگ در پرندگان عامل قرمز (red factor) نارنجی می باشد. رنگ نارنجی– قرمز کامل تنها با تغذیه از عوامل قرمز و رنگدانه های سنتزی تغلیظ شده ای همانند کانتازانتین حاصل می گردد. هنگامی که کانتازانتین به یک پرنده با زمینه زرد مانند نورویچ، یورکشایر و لیزارد داده می شود، پرهای پرتقالی و نارنجی حاصل می گردد. کانتازانتین نمی تواند پرنده زرد از نظر ژنتیکی را به پرتقالی مایل به قرمز تبدیل کند زیرا این پرنده از ژن های رنگ قرمز که از فنچ سیسکین به قناری انتقال یافته برخوردار نیست.

راز تغذیه رنگی کارآمد اینست که پیش از اینکه پرنده پر ریزی را آغاز نماید شروع کنیم. از کانتازانتین خوراکی در مقادیر ثابت در طول پر ریزی استفاده نمایید. پرندگان نمایشگاهی باید در فصل نمایش در موردی که پرنده پر از دست می دهد مورد تغذیه رنگی قرار گیرند. بدون کانتازانتین، پرهای جایگزین شده با پرهای دیگر هماهنگی نخواهند داشت. رنگ یکنواخت یکی از عوامل حائز اهمیت در داوری پرندگان به شمار می آید.

کانتازانتین را می توان همراه با آب، غذا یا هر دوی آن ها مصرف نمود. کانتازانتین اضافی مضر نیست زیرا  از طریق مدفوع از بدن پرنده دفع می شود. اگرچه، کانتازانتین بسیار زیاد سبب می شود که پرنده دارای عامل رنگ قرمز رنگ زنگ مانند غیرجذاب پیدا کرده و پرندگان زرد رنگ نیز رنگ پرتقالی بسیار تیره به خود خواهند گرفت. هنگامی که به آب اضافه می شود، کانتازانتین بسیار گران قیمت هر مرتبه که آب عوض می شود، دور ریخته خواهد شد. همچنین به خوبی در آب حل نمی گردد اما با افزودن مواد معدنی مایع به آب بهتر ترکیب می گردد. کانتازانتین را می توان به غذای نرم، بیسکوئیت تخم مرغی و یا نان ذرت اضافه نمود. بذل مراقبت های لازم برای حفظ پرندگان زرد به صورت جدا از پرندگان عامل قرمز ضرورت دارد بنحوی که به صورت تصادفی قرمز نشوند. پرندگان زرد را در ردیف های بالای قفس و یا در قسمت های جداگانه سالن خود نگاه دارید.

در فصل جوجه کشی، از همان آغاز تغذیه ی رنگی را شروع کنید تا بال و دم جوجه ها به رنگ نارنجی مایل به قرمز درآید. اگر این کار را نکنید، این پرها زرد شده و تا پر ریزی سال بعد زرد باقی می مانند. یک قناری رنگی برتر، رنگ قرمز تیره هماهنگی بر روی بال ها، دم و کل بدن دارد.

ژن های عامل قرمز و همچنین تغذیه مناسب در رسیدن پرندگان رنگی به پتانسیل کامل نقش دارد. هیچ گاه ژن رنگ عامل قرمز خود را با تلاقی آن ها با پرندگان سفید یا زرد ضعیف نکنید. این عمل سبب تخریب پتانسیل رنگی نسل های بعد می گردد زیرا حتی با مصرف کانتازانتین، رنگ پرتقالی یا هلویی روشن خواهند داشت.