وجود پرها، وجه تمایز پرندگان از حیوانات دیگر است. پرها، از پرنده محافظت نموده و به عنوان مکانیزم مهمی برای تنظیم دمای بدن عمل می نمایند. از آنجا که پرنده ها غدد عرق ندارند، دمای خود را با باز کردن دهان و پوش دادن پرها کنترل می کنند. هنگامی که پرها پوش داده می شوند،  هوا بین پرها به دام می افتد و همانند یک عایق کارآمد در مقابل افت دمای بدن عمل می کنند. به همین دلیل پرنده بیمار حالت پف کرده به خود می گیرد.

پرها در نتیجه تکامل فلس خزندگان ایجاد شده اند. تفاوت ها در نوع و شکل پر برای پاسخگویی به نیازهای ویژه پرندگان ایجاد شده است. برای مثال، دارکوب پرهای دُم سخت و محکمی دارد که او را قادر می سازد خود را به تنه ی درخت بچسباند. پرهای نرم جغد به او اجازه می دهد تا در جستجو برای پیدا کردن صید به شکلی آرام در یک جا بماند و پرندگان دریایی و مرغ آبی با پرهای متراکم پوشیده شده اند تا آن ها را در مقابل سرما حفظ نموده و برای آن ها به عنوان عایق عمل نماید.

قناری ها از بافت های متفاوت پر برخوردارند. برخی از قناری ها پرهای محکم و سختی دارند در حالی که دیگران از پرهای نرم و سست برخوردارند. همچنین، بافت پرها سبب تغییر وضعیت ظاهری پرنده خواهد شد. پرنده فِر پاریسی با الگوی پر خمیده کاملا آشکار اصلاح گردیده است. پرهای آن ها طویل بوده و در نتیجه چندین سال اصلاح بدین شکل درآمده اند. برای دستیابی به بهترین نتایج در بافت پر، پرنده ای با پرسخت را با پرنده ای با  پر نرم جفت بزنید. توجه به جنبه های ژنتیکی بسیار مهم است زیرا ساختمان و بافت پرها از جمله عوامل حائز اهمیت و ضروری برای تولید پرندگانی با کیفیت قابل ارائه در نمایشگاه به شمار می آید.