پر ریزی یک فرایند طبیعی است که در آن قناری های بالغ به تدریج پرهای خود را به شکلی سیستماتیک و به نحوی جایگزین می نمایند که پوست همیشه با پر پوشیده شده باشد. یک قناری سالم یک مرتبه در سال پر ریزی می کند که در حوالی تیر آغاز شده و در شهریور یا کمی پس از آن پایان می یابند. فرایند پر ریزی همانند تولید مثل توسط هورمون ها کنترل می گردد. تغییرات هورمون ها در نتیجه قرار گرفتن در معرض افزایش ساعات نور روز حاصل می شود که بر غده صنوبری حساس به طول روز تأثیر می گذارد. این شرایط سبب تحریک ترشح هورمون های مغزی می گردد که در کنترل غدد تولید مثلی، آدرنال و فعالیت تیروئید نقش دارند. کاهش تیروکسین  تیروئید می تواند به کاهش فعالیت و آواز خوانی قناری بیانجامد. پرندگان نر به دلیل هورمون های متفاوتی که دارند معمولاً پیش از ماده ها پرریزی را آغاز می نمایند.

در طول پرریزی، جایگزینی پرها با یک الگوی دو جانبه مشخص بروز می یابد. پرهای جدید به صورت جانبی به پرهای قدیمی به سمت خارج از محور پر فشار وارد می سازند. به این ترتیب پرریزی از پرهای بال آغاز می گردد و به هر دو سمت بدن انتقال یافته و به طور کامل به گردن و سر منتقل می شود. معمولاً پرهای دم از مرکز به سمت خارج می ریزند و پرهای خارجی تر هنگامی می ریزند که پرهای داخلی تر به طور کامل جایگزین شده اند. معمولاً نرها در طول پر ریزی نمی خوانند. معمولاً قناری ها آواز خواندن را هنگامی از سر می گیرند که دُم به طور کامل شکل گرفته و جایگزین شود.

قناری های جوان هنگامی پر ریزی را آغاز می نمایند که تقریباً 8 تا 10 هفته ای هستند. قناری هایی که دیرتر متولد شده اند پر ریزی را در سنین پایین تر نسبت به قناری هایی که زودتر بیرون آمده اند، آغاز می کنند. برعکس قناری های بالغ، در قناری های جوان پرهای دُم یا بال جایگزین نمی شوند. به همین دلیل قناری های جوان تحت عنوان قناری های غیر پروازی خوانده می شوند.